Vorige week sprak ik met iemand die geregeld zei "zo ben ik niet". Die avond werkte dat als een spiegel - het zette me aan het denken over mijn eigen aannames. Het viel me in dat ik ook geregeld denk "zo ben ik niet", en dan bedoel ik natuurlijk dat ik een positievere optie gekozen heb, in mijn eigen ogen. Eigenlijk wel een leuk zinnetje, als je jezelf dat hoort denken: "zo ben ik niet". Jantje doet dit - maar ik niet hoor, "zo ben ik niet". Klaasje zegt dat, maar ik niet hoor: "zo ben ik niet". Hmmm. Het doet me denken aan de rollen die we onszelf toebedelen, de "jassen" die we ergens in ons leven aangetrokken hebben, en kennelijk wel lekker vinden zitten. Kan ik ervoor open staan dat ik waarschijnlijk de andere kant van dat gedrag ook vertoon, misschien onder andere condities? Kan ik dat welkom heten?

Het doet me ook denken aan het mooie boek van Debbie Ford, Ontdek je schaduw. Ze beschrijft daarin dat de woorden waar je het meest een hekel hebt om daarvoor uitgemaakt te worden, waar voor jou de meeste lading op zit, daar zit de grootste schat in verborgen voor jezelf. Een schat aan energie! Zo haalt ze een voorbeeld aan van een man die absoluut niet voor "looser" uitgemaakt wil worden. In alle toonaarden ontkent hij wanneer dan ook een "looser" te zijn. Totdat zich een voorval voordoet, waarbij hij zichzelf wel degelijk zo ziet - hij merkt dan dat het zijn weerstand ertegen was dat hem zo fel deed reageren. Hij wilde uit alle macht voorkomen ooit een looser te zijn. Zo verdoen we tijdens ons leven aardig wat energie om maar de overtuiging vast te kunnen houden "dat ik in elk geval zo niet ben". Loslaten van onze eigen ideeen over onszelf bevrijd die energie weer - een heerlijk gevoel! Het zinnetje "zo ben ik niet" kan ons mooi op weg helpen om ons bewust te worden van deze energievreters.

Clarie van de Langenberg
Sedona Methode Certified Coach
Reconnective Healing Practioner